|
|
|
|
Persvrijheid, laatste strohalm? Er is nogal wat te doen rond het SBS6 programma ‘Probleemwijken’. In den Bosch loopt het uit de hand en worden mensen gemolesteerd en ruiten ingegooid. Dit omdat er een pedofiele man in die buurt woonde, gretig geportretteerd door dat SBS6 programma. Vervolgens regent het claims, de burgemeester van Den Bosch voorop, en stopt SBS6 met het programma. Heeft ‘normbesef’ het hier gewonnen of is er wat anders aan de hand? Natuurlijk zijn er veel te veel ranzige programma’s op tv, die niet snel genoeg van de buis kunnen verdwijnen, maar waar gaat het hier over? Heeft SBS6 die probleemwijken zelf in het leven geroepen of heeft de omroep een manier gevonden om deze realiteit te beschrijven? Is het niet zo dat hier een middeleeuwse trend in ere wordt hersteld: de boodschapper wordt gedood, terwijl het om de boodschap gaat. En die is glashelder: ‘Er zijn probleemwijken en sommige staan op scherp’. Er hoeft maar iets te gebeuren en het loopt mis. Niet alleen in Den Bosch, maar vrijwel overal. Over dat signaal hoor je weer bijna niemand. En wat nog belangrijker is, het belang van persvrijheid wordt naar mijn smaak te weinig prominent naar voren gebracht. Het is de taak van de pers om dingen te laten zien die gezien moeten worden. Nu is dit nog een onderwerp wat je aardig kunt verfilmen, horkerig gedrag scoort immers. Er zijn echter meer onderwerpen die op de een of andere manier maar niet in het nieuws willen komen. Ik doel op de onthutsende gang van zaken rond failleren en alles wat daarmee samenhangt. In andere columns heb ik hier al het een en ander over gezegd, maar feit is dat te veel –ook persmensen- zich met een onschuldig gezicht afwenden en ‘leukere’ dingen gaan doen, want daar valt niet mee te scoren. En dan de recente hernieuwde aandacht voor de ‘graaiende topmanagers’. Ook daarover heb ik het eerder gehad, nu lijkt de politiek wakker te zijn geworden, omdat een aantal van deze ‘managers’ het geflikt hebben om zichzelf in het afgelopen jaar 2004 te verrijken met tientallen procenten. Hier laat de pers het een beetje afweten, want men blijft hangen in de constatering dat er wel erg stevig met bonussen wordt gestrooid. Ik zou het liever hebben over de uiterst schadelijke minicultuur waarin dit soort excessen kunnen ontstaan. Die minicultuur wordt gekenmerkt door drogredenen en dogma’s, zoals: ‘wij moeten onze salarissen naar internationale standaards aanpassen’ en ‘bedrijven kunnen niet anders, anders loopt het talent naar het buitenland’. En wat denkt u van deze: ‘Toptalent is schaars, dus moet je ze riant belonen’. Het wordt hoog en hoog tijd dat deze flagrante onzin eens van tafel geveegd wordt. Ik nodig alle journalisten op bedrijfs- en economisch gebied uit om hier eens een lekkere set van artikelen aan te wijzen. Ik geef graag een voorzetje. Internationale salarissen? Er is helemaal niets internationaals aan te ontdekken. Alleen de VS heeft een twijfelachtige naam op dit gebied hoog te houden. Topmanagers gaan echt niet naar het buitenland als ze minder verdienen dan in de VS en als ze dat wel doen kun je daar alleen maar blij om zijn: ‘Opgeruimd staat netjes…’. Het ‘talent’ loopt echt niet naar het buitenland. Hier stoor ik me enorm aan het woord ‘talent’. Kan iemand me eindelijk eens uitleggen wat die topmanagers eigenlijk kunnen? Ik denk dat het gaat om een baksel met de volgende ingrediënten: ‘hele grote mond, gegaard in een engelse melange van management-prietpraat, op smaak gebracht met een fijne neus voor publiciteit en afgeblust met een schromelijk gebrek aan bescheidenheid en zelfkennis’. Ze kunnen eigenlijk niets. Alleen kunnen ze dat heel goed verkopen. Heel goed. Hoe anders is het met zo vele echte ondernemers. De meesten beheersen een vak en hebben er alles voor over om dat vak professioneel uit te voeren en daarvan te kunnen leven. Maar dat soort baksel leeft niet in de pers, daar kun je niet smeuďg over schrijven, over ondernemerschap hangt een spruitjesgeur en daar zit niemand op te wachten. En juist dat zouden we eens moeten omdraaien. Ondernemerschap is juist heel interessant. Als je met gemak een show kunt maken over verkeersregel-kennis of over ons IQ, dan moet het mogelijk zijn om iets leuks en aantrekkelijks te maken rond ondernemerschap. Maak een ‘test uw ondernemerschap’ show! Ga op zoek naar de bezieling achter die ondernemer, kijk naar het effect dat hun gedrag op medewerkers heeft. Bij sommigen pakt dat heel goed uit en bij anderen juist weer niet. Kijk naar de reden waarom iemand die ongewisse stap naar ondernemerschap zet, wat voor soort dingen moeten daarbij overwonnen worden en hoe ziet de ondernemer zichzelf in vergelijk met de tijd dat hij of zij nog in dienstverband werkte? Hier moet een spraakmakende reeks van artikelen aan te wijden zijn en niet alleen in de schrijvende media, maar ook op tv. Staatsecretaris Rutten wil ondernemerschap op scholen gaan onderwijzen, maar dat is niet effectief genoeg. Je moet het tot onderwerp maken waar mensen over praten, waar ze mee kunnen lachen en over kunnen huilen. En dan mag de pers heel open en precies registreren wat er plaatsvindt, met alle kritische en humoristische commentaren en flitsende storyboards die je maar kunt hanteren. Op zo’n pers zou ik pas echt trots zijn. Carel van Heugten |
[Home][Services][Curriculum Vitae][GOCU] Send your E-mail to
cvheugten@vhcbv.com with questions or
suggestions regarding our vision.
|
