|
|
|
|
2006. Het kantoor gaat weer open, je geeft
elkaar een hand, de beste wensen worden als een verre echo naar elkaar
uitgesproken, je medewerkers kijken je verwachtingsvol aan, als altijd. Logisch,
jij bent immers de ondernemer, jij bent degene die als boegbeeld het bedrijf
vaart en durf geeft, jij bent de inspiratiebron en het middelpunt van het
bedrijf. In het begin van het jaar is deze onuitgesproken verwachting altijd
duidelijker aanwezig dan anders, maar helemaal weg gaat het nooit. Als
ondernemer heb je zo je eigen gedachten over dit nieuwe jaar; de omzet begint
immers weer bij nul en de verwachting, die je maar met zo weinig mensen kunt
delen, is dat het een intensief, misschien zelfs cruciaal jaar voor het bedrijf
wordt.
In je achterhoofd speelt
een complex gedachtenspel: persoonlijke verwachtingen en plannen
die verweven zijn met praktische zaken als producten die aan vernieuwing toe
zijn en klanten die zich onvoorspelbaar gedragen. Ook de continue stroom beelden
van de zeebeving in Azië is moeilijk uit te sluiten. Wat verder weggezakt is er
de onrust die Nederland de afgelopen tijd is overkomen. In het werk komen de
effecten daarvan fluisterend en sluipend binnen, er is iets wezenlijks
veranderd, alsof we elkaars taal niet meer kunnen verstaan. Je merkt het aan de
klanten die meer terughoudend zijn, langer aarzelen bij het uitgeven van geld.
Je zult er nog meer voor moeten doen om klanten te overtuigen.
Je hebt vanmorgen ernstig in de spiegel
gekeken en half bewust het voornemen gemaakt er een
goede dag van te maken. En dan komt plotseling de pijnlijke gedachte binnen dat
de gemeentelijke overheden wel erg gemakkelijk de vastgoedtarieven met vele
procenten hebben verhoogd. Verbazingwekkend weinig protest is er uit het land
gekomen, niet van burgers en niet van ondernemers. Terwijl het niets meer of
minder dan pure diefstal is, waarmee men hun onvermogen om de inkomsten en
vooral de uitgaven met elkaar in balans te houden, over de ruggen van
particulieren en bedrijven weg probeert te poetsen. Zoiets zou je zelf nooit
kunnen doen, je klanten vinden toch al dat je stevige prijzen rekent en een
verhoging met 15%, zoals de meeste gemeenten nu straffeloos doen, zou de zeis
door de omzet halen.
Lastenverhoging die je niet kunt
doorberekenen hoeft geen probleem te zijn als je in de
gelukkige situatie verkeert dat het bedrijf een stabiele omzet en
winstgevendheid kent, maar als het jaar 2004 zeulen en zwoegen is geweest,
waarbij je de touwtjes nog maar net aan elkaar hebt kunnen knopen, dan weet je
het zeker: dit jaar wordt het erop of eronder.
Vrienden leer je kennen in nood. Zo was het
vroeger en zo is het nu. Als ondernemer ken je de toppen, waarin je het succes
aan je broek leek te hebben hangen. Succes, waarvan je eigenlijk nooit hebt
kunnen achterhalen waar dat door werd veroorzaakt en waarbij je vrienden bij de
vleet leek te hebben. Waar bergen zijn, bestaan er echter ook dalen. Dalen,
waarin het succes, wat je ook probeert, maar steeds onbereikbaarder lijkt te
worden. Dan blijken je vroegere ‘vrienden’ spontaan te verdampen, zonder een
spoor achter te laten. Dan sta je alleen, met al je energie en werklust, alleen
voor tal van problemen, groeiende betalingsachterstanden en haperende omzetten.
Iedere ondernemer kent dit gevoel. Iedere ondernemer kent naast toppen ook dalen. Die horen net zo bij het leven als dag en nacht. Alleen is het ritme daarvan wat makkelijker te voorspellen dan het ritme van je onderneming. Het blijkt elke keer weer een verademing te zijn als ondernemers mensen ontmoeten die hetzelfde hebben meegemaakt, ondernemers die weer een weg hebben gevonden om opnieuw koers te zetten naar de top. Geloof me, die nieuwe vrienden zijn er. Overal, alleen weet je niet waar je ze kunt vinden en ben je bang om toe te geven dat je de grip op je bedrijf aan het verliezen bent.
‘De meeste problemen lossen zichzelf op’ is
een voortreffelijk uitgangspunt in 90% van de gevallen. Alleen in dit geval
werkt dat niet meer. Als je op de verkeerde glijbaan terecht bent gekomen is het
tijd voor actie. Geloof me, je bent niet de enige die zich voor dit probleem
geplaatst ziet. In 2004 was het aantal faillerende bedrijven al aanzienlijk,
2005 zal daar zeker niet voor onderdoen. Mijn belangrijkste nieuwjaarswens is
een prikkelende:
‘Wacht niet met actie en loop niet langer
weg, elke dag dat je eerder de knop omzet levert een aanzienlijk grotere kans op
een hernieuwde succesvolle periode. Jijzelf en je bedrijf zijn het meer dan
waard!’
Ik hoop u nog vaak met mijn column te mogen
prikkelen!
Carel van Heugten |
[Home][Services][Curriculum Vitae][GOCU] Send your E-mail to
cvheugten@vhcbv.com with questions or
suggestions regarding our vision.
|
