|
|
|
|
Onder de oppervlakte Ik had het in column 13 over de probleemwijken die door SBS6 op tv zijn behandeld en waar nogal wat commotie over is ontstaan, tot zelf een suďcide in Groningen. Keet en rumoer genoeg dus. Nu komt er weer een onderwerp in het nieuws waar we weinig trots op mogen en kunnen zijn; de misstanden in de jeugdhulpverlening. Er blijkt zich daar een partij bureaucratie en gepruts af te spelen wat zijn weerga niet kent. Maar misstanden kom je op allerlei terreinen tegen. Als je even afstand neemt, dan lijkt er achter dit soort nieuws een rode draad zichtbaar te worden die ik graag onderwerp van deze column maak. De onrechtvaardige processen rond failleren, jeugdhulpverlening en probleemwijken is slechts het tipje van de sluier, je kunt er in een adem bij noemen: pesten op het werk en op school, de onevenredige aandacht voor 3-km-te-hard-rijders, het steeds bureaucratischer wordende ziekenhuis, de ondoorzichtige hulpverlening rond bejaarden en andere hulpbehoevenden, toenemend asociaal gedrag. Ik doe geen enkele poging om maar bij benadering compleet te zijn, u kunt dit lijstje zelf wel verder aanvullen. Waarschijnlijk met nog veel sprekender voorbeelden Sommigen zullen zeggen ‘Ach, dat zijn slechts enkele gevallen, er gebeurt altijd wel iets’, maar hen moet ik toch teleurstellen. Het begint er steeds meer op te lijken dat we ons, de politiek voorop, teveel concentreren op de dagelijkse zorgen en activiteiten en scoren op ‘toevallige’ voorvallen. ’s Avonds moet de TV vooral verstrooiing brengen. Dan kunnen we ons even losmaken van de actualiteit. Maar die actualiteit verdwijnt niet, sterker, ze dringt zich steeds meer op, allengs komen meer van dit soort onderwerpen aan de oppervlakte en dat doet me deugd. Alleen is het probleem dat ze niet alleen heel kort aan het oppervlak blijven maar ook nog eens matig tot slecht van – beperkt - commentaar worden voorzien. Laten we eens even een uitstapje maken naar een ander fenomeen. Misschien valt er wat van te leren. We worden dagelijks werkelijk doodgegooid met reclame. Nu even niet over de – desastreuze - kwaliteit ervan maar over het allerbelangrijkste: de herhaling. U zou eens moeten tellen hoe vaak een bepaald spotje voorbij komt, soms wel tot 10 keer op een dag. Het succes van die reclame zit hem puur in die herhaling. Zelfs een asgrauw spotje, met zelfs geen enkel spoor van humor of nuance (80% van de spotjes voldoet ruimschoots aan deze typering) heeft effect. Het spotje komt hoe dan ook bij ons binnen, of de boodschap nu irriteert of niet. Herhaling werkt. En die herhaling ontbreekt volkomen bij de eerdergenoemde onderwerpen. Daar blijft het bij een enkel schot op doel. En hoe goed die boodschap ook wordt gebracht, door het simpele feit dat het daarbij blijft, gebeurt er niets. Het is als de rimpeling van de vijver nadat er een steen in gevallen is. Enkele seconden later is die vijver weer vlak en rustig en is de geschiedenis weggepoetst. En kan alles weer van voren af aan beginnen. Weer een nieuwe gebeurtenis, schrijnend ons onvermogen tonend op wat voor onderwerp dan ook, weer even aandacht en weer over tot de orde van de dag. Hoe komt het toch dat flauwekulonderwerpen alle mogelijke herhaling krijgen en de belangrijkere slechts even in de schijnwerper staan? Hoe komt het toch dat er nu eens geen tv maker opstaat die een van de volgende onderwerpen (absurde bureaucratie, waanzinnig slecht gepromote - de kletskoek van dat adviesbureau! - innovatie, serieus werk maken van kennisindustrie, een halt toeroepen aan de tomeloze verplatting om er een paar te noemen) in de vorm van een continue spelshow of als infotainment op de buis brengt. Zodat het onderwerp de kans krijgt om te aarden, om op het netvlies te blijven, in ieder geval lang genoeg om krachten in beweging te krijgen die er wat aan gaan doen. En die tegenkrachten zijn er. Volop, alleen worden ze niet gehoord. Ze komen even in het nieuws, als je geluk hebt, en vervolgens kun je op de deur blijven kloppen, veel verder kom je niet. Natuurlijk zijn er pleitbezorgers die het nieuws op een zeurderige manier over het voetlicht brengen of die schreeuwerige mailtjes naar alles en iedereen versturen, die bij de meesten van ons een spam-behandeling, de prullenbak, krijgen. Maar daar zou een tv producent toch doorheen moeten kunnen kijken? Ik ben ervan overtuigd dat al dit soort vitale onderwerpen heel goed te registreren zijn. En dat is hard nodig, want het vertrouwen van de Nederlander in Nederland is nog nooit zo laag geweest als nu. De politiek scoort een vette min, net zoals de topmanagers en dan nu weer even de jeugdhulpverlening en de verpleeghuizen. Morgen zal er weer even aandacht zijn voor bedrijven die teloor gaan, dan weer aandacht voor de nog immer verstikkende bureaucratie. In juni staat de kritische Nederlander centraal als we de Europese grondwet weg proberen te stemmen. Waarom trouwens geen stemming over het veel te hoge bedrag dat wij aan de Europese unie betalen. En over Europa: de waanzin van die landbouwsubsidies, gesteund door de NL minister die zelf flink uit die ruif blijkt te eten. Nederlands geld waarmee de mensen van Rover worden betaald, een bedrijf dat nooit een seconde levensvatbaarheid heeft gehad? Zullen we de echt belangrijke onderwerpen eens op herhaling sturen? Carel van Heugten Noot januari 2006: dit geldt nog altijd, wedden dat ik deze column er tot 2010 op kan laten staan? Gelukkig hebben Balkenende en Zalm de absurde afdracht aan het ondemocratische Europa met een miljard teruggebracht, maar ik wacht af tot dit werkelijk het geval zal zijn.
|
[Home][Services][Curriculum Vitae][GOCU] Send your E-mail to
cvheugten@vhcbv.com with questions or
suggestions regarding our vision.
|
