|
|
|
|
De vijf vingers Onlangs had ik een gesprek met een oud opdrachtgever, Dorus. Een aimabel mens met veel internationale ervaring die ooit de lange tocht van Den Haag naar ‘de andere kant van de wereld’ Kerkrade had ondernomen om er een bedrijf op te richten en dit 25 jaar lang succesvol te runnen. Een ondernemer dus. Maar met het stoppen van zijn bedrijf kwam de leegte, als schaduwen uit alle hoeken en gaten op hem af. Dorus is nog veel te actief en zocht een manier om verder invulling te geven aan zijn inzichten en talenten. Hij kwam bij me langs, want hij moest een presentatie verzorgen voor een zaal vol ondernemers uit zijn branche. Dorus ken ik als een goed ondernemer, van het soort dat mensen de kans geeft om met nieuwe inzichten kennis te maken. Weerstand tegen verandering, is zijn stelling, zit in ieder van ons, alleen tijd kan iemand ertoe brengen om de noodzaak tot verandering te accepteren. De meeste managers doen er zelf jaren over om tot enig inzicht te komen en verwachten dan dat de medewerkers in een luttele middag alle verandering begrijpen en er zich vervolgens achter scharen. Onzinnig, maar leg dat die managers maar eens uit. Dorus zocht een handzame manier om uit te leggen dat ‘de business’ (massaproductie van gebruiksvoorwerpen als tandenborstels, schildersgerei ed) helemaal om moest. Deze branche bestaat uit talloze kleine ondernemingen die nauwelijks vernieuwen en de toekomst met angst en beven tegemoet treden. Een formule die garant staat voor mislukking. Dat weten we allemaal wel, maar hoe leg je dat uit, hoe werk je aan nieuw perspectief. Dorus had stapels artikelen bij zich waarin haarfijn werd aangegeven dat het niet goed met Nederland gaat en dat wij steeds meer productie naar de lagelonen landen verplaatsen, met als onuitgesproken vraag: ‘waar moeten wijzelf straks van leven?’ Daar werd geen woord aan gewijd. Waarom kwam deze oud ondernemer naar mij? Waarom een gesprek met iemand die een heel ander beroep heeft en heel andere ervaringen en inzichten. Juist daaróm. Ik heb voor zijn bedrijf de afgelopen 10 jaren diverse innovaties vorm gegeven en daar keek hij met veel plezier op terug. Een mooie typering voor hard werken, wordt je zo in de schoot geworpen. Terug naar zijn vraag: ‘hoe leg ik dit uit, hoe geef ik mensen een boodschap mee waar ze wat mee kunnen’. Je moet, zo is mijn ervaring oppassen dat je niet de weg van ‘hel en doem’ volgt of de weg van de platgetreden paden, beide leiden tot niets. De meeste ondernemers denken immers goed na over hun bedrijfstak, je moet dus met iets wezenlijks komen. We spraken over de ontwikkelingen in Nederland en in de branche waar hij werkzaam in is geweest en plots ‘ontdekte’ ik een modelletje dat ongetwijfeld al ergens bestaat, maar toch. Het model van ‘De vijf vingers’. Doel is om handzaam op een rij te zetten wat er nodig is om een massaproduct succesvol in de markt te zetten. Eerst twee keiharde feiten. 1) een massaproduct heeft nog maar een heel kort winstgevend leven en 2) alleen de topproducten halen een interessante marge, de rest leidt een kommervol bestaan. In tandenborsteltermen: Oral-B en een beetje Jordan, de rest kost twee kwartjes bij Het Kruidvat. Alleen met kwaliteit redt je het niet. Goede raad was in dit geval niet duur, een vriendendienst. Hoofdlijn bleek dat we heel rap moeten stoppen met een arbeidsdeling die ‘’hoofd’ van ‘handen’ scheidt. Kijk naar het innovatieplatform, alwaar men denkt in termen en processen die de gewone fabrikant ver boven de pet gaan. Je moet iemand hebben die het héle proces stuurt, van research tot en met de uitvoering. De ‘voorkant’ loshalen van de ‘achterkant’ leidt tot twee processen die niet tot succes te brengen zijn. Goed, het – eindelijk weer - bijeen brengen van ontwikkeling en uitvoering is dus de ‘hand’. En verder is het niet zo ingewikkeld. Zorg ervoor dat je een 1) merk creëert waar al die fabrikanten zich onder verzamelen, dan blijf je een klein bedrijf met toch een grote (merk)naam. Voeg daaraan de factor 2) beleving toe, cosmeticaproducten zijn voorzien van een hele lifestyle en juist daar scoren ze mee. Natuurlijk moet je perfecte producten maken, dus 3) kwaliteit is een basisvoorwaarde. Het product moet verder 4) trendy zijn, sexy noemt men dat tegenwoordig en tenslotte moet je de goede mensvriendelijke 5) berichtgeving, de reclame erbij bedenken, want anders weet niemand dat je iets leuks te bieden hebt. Belangrijkste van dit alles staat natuurlijk niet op papier, maar nu wel, want ik schrijf het gewoon op. Breng al deze inspanningen bij elkaar, onder regie van iemand met visie die de markt kent. Misschien nog belangrijker, luister naar hem en ga niet toch in het geniep in je eentje verder pionieren, want dat leidt tot versnippering en dus tot niets, want niemand zit op je te wachten. En tja, daarvoor moeten we echt met elkaar samenwerken en iets van ons eigenwijze ikgevoel loslaten. Loslaten, daar zouden we ons wat meer in moeten bekwamen. Iedereen kent de vergelijking tussen de ketting en het touw, een ketting is zo sterk als de zwakste schakel en het touw is sterker dan de sterkste vezel. Wist u dat Nederlandse ondernemingen hier altijd heel sterk in zijn geweest? En we zijn trouwens ook altijd goede touwslagers geweest. Carel van Heugten |
[Home][Services][Curriculum Vitae][GOCU] Send your E-mail to
cvheugten@vhcbv.com with questions or
suggestions regarding our vision.
|
