Subsidie is een heel belangrijk punt bij innovaties en vaak veel meer remmend dan we ons kunnen voorstellen. Ik kan me goed vinden in jouw opmerkingen. maar toch is er iets dat knaagt. namelijk dit. In de gezondheidszorg gaat heel veel geld om en de budgetten stijgen als ware het de hellingen van de Mont Blanc. Ik pak even een essentieel aspect, het gesprek met de behandelend arts, ik noem het hier verder ‘consult’. Precies wat jij in je Vox-artikel zegt: de patiënt komt er bekaaid vanaf, zijn invloed op het proces is te klein en het is nauwelijks mogelijk om zelf in dat proces bij te sturen.

Ik weet het, want dat heb ik in 2010 nadrukkelijk geprobeerd.

Ik heb zelf een ingreep moeten ondergaan en daarbij moest ik diverse keren op consult komen in het ziekenhuis. Korte gesprekken. Lang wachten.

Ik denk dat veel medici niet echt weten wat het voor iemand betekent om ‘op consult’ te komen. Naar het ziekenhuis, plaatsje auto zoeken, je weg zoeken in dat grote imponerende gebouw, lang wachten, je heel afhankelijk voelen, stress. Dan: heel kort gesprekje en nieuwe afspraak maken. Ik heb dat als nogal belastend ervaren en het kan, tenminste als er geen fysiek onderzoek ter plekke nodig is, en dat is vaak het geval, veel simpeler. Namelijk via skype. In iedere spreekkamer staat wel een computer. Zonder camcordertje, dat viel me toen meteen op.

Begin eens met een cameraatje op die dingen te schroeven en skype te gebruiken. Premisse is natuurlijk dat de patiënt de dokter al kent en er geen fysiek onderzoek gedaan hoeft te worden. Als men dit zo doet, dan leer je als dokter meteen hoe je een nog fijnzinniger gebruik van moderne communicatieapparatuur kunt maken. Effect is tevens dat je scherper kunt definiëren voor wat voor consults de patiënt naar het ziekenhuis moet en voor welke niet. Gevolg: scherpere planning, minder drukte in de wachtkamer, minder stress bij de patiënt en een leertraject waarbij de fysieke afstand tot het ziekenhuis er niet zoveel meer toe doet. Veel efficiënter, bespaart kosten en stress en kan snel geregeld worden.

Dit lijkt allemaal kipsimpel anno nu, maar dat is het niet heb ik ervaren. Ik heb dit voorgesteld bij mijn behandelend arts toentertijd en hij snapte er helemaal niks van. De patiënt moet gewoon op consult komen, punt uit, was zijn mening. Kon niet over gepraat worden. Ik dacht even dat het 1720 was en niet 2010. Kijk, als je dit soort heel kleine ‘innovaties’ (je mag dat eigenlijk niet zo noemen, want het zou gewoon dagelijkse praktijk moeten zijn) niet ziet, dan is het wellicht handig om daarmee te beginnen en er meteen de les aan vast te knopen dat het handig is als je, bijvoorbeeld, naar de consults kijkt vanuit het oogpunt van de patiënt. Dit soort kleine dingen kost geen tijd, je doet het op het moment dat het je uitkomt, de patient is veel meer ontspannen.

Belangrijker nog is het feit dat je daarmee de werkvloer (de artsen) betrekt bij de innovatie en dit voorbeeld gebruikt om ze beter te leren kijken. Dit ligt in het verlengstuk van jouw opmerkingen dat het je recht in het gezicht aanstaart. Een tweede leerproces is het dat de betreffende arts de patient als gelijkwaardiger in het proces leert zien. Niet bij elke patient zal dit werken, hoeft ook niet. Maar bij iedereen (vrienden en kennissen) waar ik dit verhaal vertelde kreeg ik instemming, net als jij bij je blokkerende parkinson-patient die wel blijkt te kunnen fietsen: wij, de patiënten weten het, de doktoren niet. En we komen er NIET door.

Vandaar uit kun je dan verder met je innovatie arts-patientcontact en ruimte maken voor eventuele investeringen. Die borduren dan verder door op wat geleerd is en dat is bijna altijd welbesteed geld.

Misschien moeten we eens een biertje gaan drinken. Dan komt de oplossing vanzelf .

Met hartelijke groet, Bas