|
|
|
|
Streef naar Binding In mijn hoofdartikel in De Telegraaf van 5 maart, blz 19, met als titel “Wij zijn verslaafd aan ruzie” zet ik uiteen in wat voor soort tijdsgewricht wij momenteel leven. Voor de mensen die het nog niet gelezen hebben, een pdf staat op http://www.vhcbv.com/artikel.pdf. Als je kijkt naar de reacties die op zo’n indringend artikel op je af komen, dan valt het op hoe groot de groep is die op dit moment de weg kwijtraakt. Nederland begint steeds meer een land te worden, waar we steeds minder met elkaar lijken te wíllen. Als we zo doorgaan belanden we in een ijstijd-tussen-mensen, waar niemand zich nog prettig bij voelt.
Er is echt heel veel mis in dit land. In mijn column spreek ik vooral vanuit mijn geteisterde Ondernemersgevoel, dat in het gedrang komt. Wist u dat 33% van de werkende bevolking ambtenaar is en dus leeft van de gelden die door bedrijven en particulieren worden opgebracht? Veel ambtenaren hebben een beperkte dagtaak en wat gebeurt? Ze gaan notities schrijven, procedures bedenken, richtlijnen op schrift stellen en nog heel veel meer. Ons land is beter af als we die ambtenaren massaal zouden verplichten om zich, als ze dan toch niets te doen hebben, bij de koffieautomaat op te houden. Dan kunnen in ieder geval de koffiebranders er wat aan verdienen en krijgen wij minder onzinnige regels over ons heen gestort. En veel ambtenaren zijn zich al te goed bewust, alleen... ze gaan er wel onverdroten mee door.
Zijn wij dan echt zo’n ruzieland? Nee, ik zocht in de vorige alinea geen ruzie met de ambtenaar, ik constateer een feit, dat iedereen aan den lijve ondervindt. Ruzie? Dat is een vraag die mij recent regelmatig gesteld wordt. Allereerst, die kop boven het artikel heb ik zelf niet bedacht, dat doen de mensen van De Telegraaf en dat kunnen ze goed. Het is scherp gesteld, maar we zitten op verkeerd spoor, je moet steeds meer op je woorden passen, je kunt niet meer zeggen wat je wil. Inderdaad, sommige mensen menen heel erg veel te kunnen zeggen en schromen niet om te beledigen. Dat zijn echter uitzonderingen, Iedereen moet steeds meer op zijn woorden letten. En dat is niet goed. Als je jezelf moet inhouden, kropt de spanning zich in je lijf op en dat komt er een keer uit. Leidend tot conflicten. Of erger.
Afreageren is nu belangrijker dan ooit. Afreageren op het onrecht dat je wordt aangedaan, afreageren om het feit dat je overal onzinnige verkeersdrempels tegenkomt die je schokbrekers de vernieling in helpen, afreageren op de kletskoek die in Nederland steeds meer hoogtij viert, Job Cohen werd ‘grootmeester’ in het gelijknamige programma, boven Gerd Leers. De Vara, met coryfee Witteman, zou Leers nooit de overwinning hebben gegund. Er zijn ook nuchtere verklaringen, Leers is meer ondernemer, die klussen wil klaren en Cohen is bestuurder die recht in de leer is, maar neen, iedereen vermoedt op zijn minst een (Westers) PvdA-complot tegen de zuidelijke burgemeester Leers. Echt ik ben niet de enige die dit zo ziet.
Er wordt in de wandelgangen ontzettend gemopperd. Door alles en iedereen. Er heerst veel ontevredenheid onder ons. Dit komt ooit naar buiten, ik durf hier de voorspelling aan dat de verkiezingen over twee jaar een grote omslag zullen laten zien. Naar de PvdA? Of Wilders? Ik denk het niet. Er zal zich iets nieuws voordoen en dat zal heel bepalend worden. Er is namelijk veel te veel onrust, mensen voelen zich teveel beknot en dat gist en kookt dat het een lieve lust is. Verstandige wetgevers zouden een ontsnapping moeten bieden, dus niet als Koos Spee die alleen maar hamert op strikte handhaving en straf. Accepteer dat mensen voor hun gezondheid de knellende regels soms aan hun laars moeten lappen. Geef mensen de kans om 'de auto uit te laten' op een circuit, met een instapkaart voor twee ritten per jaar. Heerlijk, even de spanning laten ontsnappen. Alleen al het feit dat die mogelijkheid geboden wordt levert al veel op, wedden?
Het enige wat ons op dit punt kan redden is het (her)vinden van de weg naar elkaar toe. Ik spreek in dit verband van Binding (doe ik al 10 jaar, dus praat ik Balkenende niet na met zijn Dag Van De Binding). Op dit moment waart het spook ‘Onthechting’ door onze samenleving en dat drijft mensen verder uit elkaar. Daarom is er weinig aandacht voor schrijnende zaken, iedereen probeert alles perfect voor zichzelf te regelen en de maatschappij aan zijn eigen lot over te laten. Binding, tijd voor elkaar vinden, ook en juist als je het niet met elkaar eens bent is nu belangrijker dan ooit.
Om Binding tot stand te brengen hanteer ik altijd een simpel rijtje, laat ik het eens van stal halen:
o
Rek elkaars grenzen op! Mensen versterken de grenzen met de
‘buitenwereld’. Dat helpt niet. Probeer elkaar tot perspectief te brengen.
o
Schep gezamenlijk visie! Deel je visie met anderen, dan komen de
goede ideeën vanzelf.
o
Werk sprankelend samen! Samenwerking is een platgetreden
prietpraat-gebied geworden. Blaas het nieuw leven in. Door echt belangstelling
te hebben voor de visie van een afwijkende ander, ben ontvankelijk voor
ondergeschoven standpunten, en vooral: lach met het eigen ongelijk...
o
Heb elkaar nodig! Alléén kun je het niet. Misschien slaan we
daarmee wel een grotere brug dan met alle andere acties tezamen.
o
Kijk 5-10 jaar vóóruit. Nu lijken managers wel automobilisten die
drie meter voor de auto op de weg kijken. Ooit komt die scherpe bocht... En dan
ligt je auto (of bedrijf) in puin.
o
Maak innovatie tot iets dagelijks. Niet weggestopt in
achterafkamertjes bij specialisten, maar bij iedereen op het bureau.
o
Kom uit de tredmolen, en wel vandaag! Stop met als een stofzuiger
door het leven te gaan en sla een betere weg in!
We kunnen het nog steeds, daarvan ben ik rotsvast overtuigd.
Carel van Heugten
|
[Home][Services][Curriculum Vitae][GOCU] Send your E-mail to
cvheugten@vhcbv.com with questions or
suggestions regarding our vision.
|
